Μέχρι πρόσφατα υπήρχαν γκρίνιες γιατί δεν υπήρχαν αρκετά προσπεράσματα στην Formula 1. Τώρα τελευταία, ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές γιατί τα προσπεράσματα έχουν παραγίνει... εύκολα και είναι πάρα πολλά! Άβυσσος η ψυχή του θεατή/πιλότου/ακόλουθου της Formula 1 θα έλεγε κανείς.
Η συζήτηση για την ποιότητα αλλά και την ποσότητα του θεάματος που προσφέρει η Formula 1 εντός πίστας κρατάει χρόνια τώρα, με τις αιτίες της απουσίας του αλλά και τις λύσεις που έχουν προταθεί ή εφαρμοστεί για την πρόκληση του να είναι ικανές να γεμίσουν αρκετούς τόμους. Τα πιο , πιθανότατα, ριζικά μέτρα πάρθηκαν φέτος καθώς επανήλθε το, παλιό και γνώριμο, σύστημα KERS ενώ ταυτόχρονα άνοιξε ο δρόμος για τη χρήση του συστήματος μείωσης αεροδυναμικών ανιστάσεων (Drag Reduction System ή συντομότερα DRS). Τα παραπάνω, μαζί με την επιθετική προσέγγιση της Pirelli όσον αφορά τα ελαστικά, φαίνεται να έχουν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα καθώς στους τέσσερις φετινούς αγώνες έχουμε δει τόσα προσπεράσματα για τα οποία, παλαιότερα, χρειαζόταν να περιμένουμε ολόκληρες σεζόν! Γιατί, τότε, υπάρχει τόση γκρίνια για το DRS;
Η γκρίνια προέρχεται από την αίσθηση πως όλο αυτό το θέαμα είναι «τεχνητό», δηλαδή πως το σύστημα DRS έχει κάνει την υπόθεση προσπέρασμα τόσο εύκολη ώστε ο αμυνόμενος πιλότος να μην έχει πολλά περιθώρια στη προσπάθεια διατήρησης της θέσης του. Ο ίδιος ο Mark Webber, ο οποίος κατάφερε στην Κίνα να τερματίσει 3ος εκκινώντας από την 18η θέση, δήλωσε πως δεν απόλαυσε αυτή του την προσπάθεια καθώς στα περισσότερα προσπεράσματα οι αντίπαλοι του ήταν ανήμποροι να αντιδράσουν! Παρόμοιες δηλώσεις έχουν ακουστεί από αρκετούς συνάδελφους του από την αρχή της χρονιάς. Είναι, όμως, αρκετές αυτές για να καταδικάσουν το σύστημα DRS για ενδεχόμενη... αλλοίωση της ποιότητας του θεάματος, ακόμα και του ίδιου του αποτελέσματος κάθε αγώνα;
Η απάντηση έρχεται από τα χείλη του Michael Schumacher μετά από τον αγώνα της Κίνας: «Ήταν μέρος της ζωής μας το γεγονός πως όταν δεν ήσουν αρκετά ταχύτερος στα σωστά σημεία της πίστας, δεν μπορούσες να προσπεράσεις όσο πιο γρήγορος και να ήσουν στην υπόλοιπη διαδρομή από το προπορευόμενο μονοθέσιο. Τώρα, πάλι θα πρέπει να είσαι ταχύτερος από τον προπορευόμενο πιλότο, αλλιώς δεν θα μπορέσεις να τον φτάσεις, αλλά δεν θα πρέπει να έχεις τεράστια διαφορά και μπορείς να πειραματιστείς με διάφορες τακτικές ώστε να επιτύχεις σε ένα προσπέρασμα. Νομίζω πως είναι πιο δίκαιο γιατί ο ταχύτερος πιλότος θα πρέπει να είναι μπροστά και όχι κάποιος λόγω τακτικής, παρ' όλο που και αυτό έχει σημασία. Όλα τα στοιχεία παραμένουν τα ίδια αλλά, για εμένα, θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη δικαιοσύνη και είναι πιο θεαματικό». Με λίγα λόγια, όχι δεν πρέπει να καταδικαστεί το σύστημα DRS για τίποτα από τα παραπάνω.
Όπως και στους υπόλοιπους τομείς της ζωής μας, έτσι και σε ό,τι αφορά την Formula 1 πρέπει να κρατάμε στην άκρη του μυαλού μας το γεγονός πως δεν ζούμε, και ούτε ποτέ θα συμβεί κάτι τέτοιο, σε μία ουτοπία. Σίγουρα, όλοι θα θέλαμε ένα πρωτάθλημα όπου σε κάθε αγώνα οι πιλότοι θα μάχονταν φτερό με φτερό για 60 γύρους, ενώ σε κάθε γύρο θα είχαμε προσπάθειες για προσπέρασμα, και όλα αυτά χωρίς κάποιο μηχανικό, αεροδυναμικό ή άλλου τύπου εξωτερικό σύστημα «βοήθειας», αλλά αυτό απλά δεν γίνεται. Το DRS είναι ένα σύστημα του οποίου τα χαρακτηριστικά του είναι δεδομένο πως θα προκαλέσουν συμπάθειες και αντιπάθειες. Ακόμα περισσότερο, είναι δεδομένο πως από πίστα σε πίστα θα έχει τελείως διαφορετική επίδραση στα προσπεράσματα. Στην Αυστραλία είδαμε να δίνει λιγότερο πλεονέκτημα ενώ στην Τουρκία, σχεδόν, όποιος το χρησιμοποιούσε προσπερνούσε! Πολλοί θα πουν πως αυτό είναι κάτι «τεχνητό» αλλά κατ' αρχήν ας σκεφτούν πως για να βρίσκεται ένα μονοθέσιο πίσω από ένα άλλο σίγουρα κάποιος λόγος θα υπάρχει, ενώ ο αμυνόμενος μπορεί να απαντήσει άμεσα αν έχει την ταχύτητα. Κατα δεύτερον, ας θυμηθούν τις πραγματικά «τεχνητές» ιδέες με τα συστήματα βροχής στη μέση του αγώνα. Μία σύγκριση είναι αρκετή για να πειστούν πως το DRS μπορεί να μην είναι ό,τι καλύτερο αλλά, δεδομένων των συνθηκών, δεν κάνει και τόσο κακή δουλειά.
Πανάκεια, λοιπόν, ή χίμαιρα; Τίποτα από τα δύο, απλά ένα σύστημα που μας δίνει θέαμα σε κάθε αγώνα και ένα ακόμα βοήθημα ώστε οι πιλότοι να μπορέσουν να φτάοσυν πιο κοντά στον στόχο τους που, δεν είναι άλλος, από την κορυφή. Το γεγονός πως στην πορεία μας δίνουν ακόμα περισσότερο θέαμα και μάχες μόνο κακό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
