Το νησί της Notre Dame στο Montreal φιλοξενεί το Grand Prix του Καναδά σε ένα σκηνικό παρόμοιο με αυτό του Albert Park της Μελβούρνης. Το πάρκο του νησιού δεν χρησιμοποιείται ως πίστα, παρά μόνο για τις ανάγκες του αγώνα και τον υπόλοιπο χρόνο εξυπηρετεί ανάγκες αναψυχής.

Για πρώτη φορά διεξήχθη Grand Prix στον Καναδά το 1961, αλλά στο Bowmanville, Ontario. Στη σημερινή του μορφή, με μικρές τροποιποιήσεις, ο αγώνας γίνεται στο νησί της Notre Dame στο κέντρο του Montreal από το 1978. Προς τιμήν του Gilles Villeneuve η πίστα μετονομάστηκε από Circuit Ile Notre Dame σε Circuit Gilles Villeneuve, λίγο μετά το θάνατό του. Ένα μήνα αργότερα, η πίστα θα ζούσε την τραγωδία με το θάνατο του οδηγού Riccardo Paletti. Ο Ιταλός έπεσε με μεγάλη ταχύτητα πάνω στην ακινητοποιημένη Ferrari του Didier Pironi, η Osella του πήρε φωτιά και ο άτυχος πιλότος βρήκε τραγικό θάνατοαπό τα τραύματα στο στήθος αλλά και τις αναθυμιάσεις.

Ο Michael Schumacher έχει κερδίσει 7 φορές στον Καναδά, σημειώνοντας ένα αξιοσημείωτο ρεκόρ. Τελευταία φορά κέρδισε εκεί το 2004, ενώ στο ίδιο μέρος έχει σημειώσει τη μοναδική του νίκη ο βετεράνος Jean Alesi, με Ferrari, το 1995. Μάλιστα, η νίκη σημειώθηκε με Ferrari και το νούμερο 27, θυμίζοντας στους Καναδούς τον αγαπημένο τους Gilles. Αλησμόνητη η στιγμή το 2001 όταν ο Γάλλος πέταξε το κράνος στις κερκίδες μετά τον τερματισμό στην 5η βαθμολογούμενη θέση με την Prost GP. Το 1997 ο Olivier Panis είχε ένα τρομακτικό ατύχημα όταν έχασε τον έλεγχο της Prost στη στροφή 5 κι έσπασε τα δύο του πόδια, μένοντας για για 7 αγώνες εκτός δράσης. Το 2009 ο αγώνας δεν ήταν στο πρόγραμμα της Formula1 για λόγους οικονομικούς, όμως οι υπεύθυνοι της πίστας βρήκαν ξανά την απαραίτητη χρηματοδότηση και τα μονοθέσια ξανάτρεξαν στο Montreal το 2010.

Σχεδίαση-Οδήγηση

Η πίστα έχει μήκος 4,361 km και είναι δεξιόστροφη, με 8 δεξιές στροφές και 5 αριστερές (η αρίθμηση διαφέρει ανάλογα με την αυστηρότητα που μετρά κανείς τις στροφές στις πίστες που προκύπτουν από πολιτικούς δρόμους...). Εμείς ακολουθούμε το σχεδιάγραμμα της εικόνας για τις ανάγκες της περιγραφής.

Πρόκειται για ένα συνδυασμό από chicane και ευθείες, χωρίς μεγάλη ποικιλία στις οδηγικές προκλήσεις. Ο γύρος ξεκινά με το σύμπλεγμα των στροφών 1 και 2. Οι οδηγοί μπαίνουν φρενάροντας και προσπαθούν να διατηρήσουν την ισορροπία του μονοθεσίου καθώς αλλάζει η φορά και ξαναπατάνε στιγμιαία το φρένο σχεδόν πάνω στην αλλαγή πορείας. Πάνω στη στροφή 1 υπάρχει εδώ και χρόνια μια αναπήδηση που διαταράσσει τα μονοθέσια και οδηγεί τους πιλότους στην επιλογή μιας αρκετά λεπτής αγωνιστικής γραμμής ώστε να την αποφύγουν και ταυτόχρονα να διατηρήσουν τη φόρα τους. Η στροφή 2 (δεξιά) απαιτεί υπομονή, με κατέβασμα ακόμα και σε 1η ταχύτητα, και ο οδηγός θα πρέπει να μείνει εσωτερικά αλλά είναι έτοιμος να πατήσει το γκάζι αρκετά νωρίς ώστε να μη χάσει επιτάχυνση για τη μικρή ευθεία που ακολουθεί. Το γρήγορο chicane των στροφών 3 και 4 είναι κρίσιμο για το χρόνο στην πίστα, ενώ το πάτημα στα κερμπς απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Είναι συχνό το φαινόμενο να αποσταθεροποιούνται τα μονοθέσια απο άτσαλα πατήματα, ενώ η έξοδος συχνά φέρνει τους πιλότους ξυστά στον τοίχο.

Η γρήγορη στροφή 5 παίρνεται κανονικά με τέρμα γκάζι και οδηγεί με την έξοδό της στα φρένα της αριστερής στροφής 6. Η ταχύτητα πέφτει από τα 280 περίπου στα 90 km/h και ο οδηγός καλείται να μην κάνει λάθος στην εκτίμηση του γκαζιού, αφού η επερχόμενη δεξιά στροφή 7 απαιτεί παρατεταμένο γκάζι πάνω στη στροφή και συχνά σε ακάθαρτο κομμάτι του δρόμου αν η γραμμή που έχει ακολουθηθεί από την προηγούμενη στροφή 6 είναι λάθος. Κάτω από τη γέφυρα περίπου φρενάρουν τα μονοθέσια για το επόμενο chicane, των στροφών 8 κι 9, που είναι παρόμοιο με το προηγούμενο σύμπλεγμα των 6 κι 7, αλλά με πιό ανοιχτές καμπές και οδηγείται πιό επιθετικά. Το σημείο αυτό είναι ευκαιρία για προσπέρασμα αν ο μπροστά οδηγός έχει βγει άσχημα από τη στροφή 9, ενώ ακόμα κι αν το προσπέρασμα δεν ολοκληρωθεί, η αλλαγή στη γραμμή για λόγους υπεράσπισης της θέσης μπορεί να οδηγήσει σε συνέχεια της μάχης στην ευθεία που ακολουθεί. Τα φρένα για τη δεξιά φουρκέτα (στροφή 10) είναι σημείο για προσπέρασμα ή ετοιμασία προσπεράσματος, αφού η πολύ μεγάλη ευθεία που ακολουθεί είναι το... κυρίως γήπεδο. Τα μονοθέσια αγγίζουν ταχύτητες 320km/h και πατούν τα φρένα για το chicane που οδηγεί στον "τοίχο των πρωταθλητών" (πήρε την ονομασία του από τα ατυχήματα που είχαν πάνω σε αυτόν οι πρωταθλητές Damon Hill, Jacques Villeneuve και Michael Schumacher) και την ευθεία εκκίνησης-τερματισμού. Οι οδηγοί πρέπει να περάσουν καθαρά από τα κερμπς ώστε να βγουν με την καλύτερη δυνατή φόρα απέναντι. Η έξοδος μέχρι τα άκρα των πράσινων κερμπς δεν είναι πάντα ιδανική, αφού απαιτεί σπάσιμο της γραμμής για επάνοδο στην άσφαλτο ενώ, λόγω του ρίσκου ατυχήματος, προκαλεί συχνά και δισταγμό στο γκάζι.

Απαιτήσεις Μονοθεσίου κι Οδηγού

Η πίστα του Montreal είναι από τις πιό απαιτητικές σε θέματα φρένων. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Williams που το 2004 χρησιμοποίησε τεράστιους αεραγωγούς φρένων κι ακυρώθηκε. Μεγάλες πιέσεις δέχονται και οι κινητήρες λόγω του χαρακτήρα "σταμάτα-ξεκίνα" και της τεράστιας ευθείας της πίστας. Μάλιστα, είναι συχνό το φαινόμενο ένα μονοθέσιο να βρίσκεται πολλούς γύρους κολλημένο πίσω από άλλο και αυτό να επιβαρύνει εξαιρετικά τον κινητήρα. Ιδιαίτερη φθορά παρατηρείται στα πίσω ελαστικά λόγω των εξόδων από τις αργές στροφές, ενώ από τα μπροστά σαφώς πιό καταπονημένο καταλήγει το αριστερό. Οδηγικά η πίστα απαιτεί ακρίβεια στο σημάδι του apex στα chicanes και προσεκτική αλλαγή φοράς, καθώς το τίναγμα μπορεί να ωθήσει το μονοθέσιο πολύ εσωτερικά και να κόψει πολλή από τη φόρα στην έξοδο. Όποιος καταφέρει να έχει μεγάλη τελική ταχύτητα διατηρώντας ταυτόχρονα καλή πρόσφυση στο αργό κομμάτι θα έχει μεγάλο πλεονέκτημα.