To Grand Prix της Αυστραλίας, διεξάγεται για 17η -και μάλιστα συνεχόμενη- φορά. Από το 1996, ο συγκεκριμένος αγώνας γίνεται στην πιστά του Albert Park της Μελβούρνης, η οποία διαδέχτηκε εκείνη της Αδελαϊδας.

Η πρώτη, είναι συνηθισμένη στο να ανοίγει την αυλαία του παγκοσμίου πρωταθλήματος (με εξαίρεση τις χρονιές 2006, 2010), ενώ η δεύτερη έκλεινε πάντα το καλεντάρι του πρωταθλήματος.
Ένα επίσης αξιοπρόσεκτο στατιστικό, είναι πως από τους δεκαπέντε αγώνες που φιλοξένησε μέχρι στιγμής η πίστα της Μελβούρνης, μονό σε 5 περιπτώσεις ο νικητής του αγώνα δεν ήταν εκείνος που κατέκτησε και το πρωτάθλημα τελικά.

Τη μερίδα του λέοντος στις νίκες, όσον αφόρα τους οδηγούς έχει ο Michael Schumacher με 4, ενώ στους κατασκευαστές προηγείται η McLaren. Στην πρώτη σειρά της εκκίνησης έχει βρεθεί περισσότερες φόρες από όλους ο αείμνηστος Ayrton Senna (6) ενώ και εδώ η McLaren έχει τις πιο πολλές pole positions (9).
Αξέχαστο θα μείνει το ατύχημα του Mika Hakkinen, το '95 στην Αδελαιδα, που τον έριξε σε κώμα. Κατάφερε κι ανέρρωσε πλήρως, χάνοντας όμως την ακοή από το ένα του αυτί. Επίσης, η Μελβούρνη, είναι η μοναδική πίστα, όπου ο Michael Schumacher έχει περάσει τελευταίος τη γραμμή του τερματισμού, στον αγώνα του '99, ο όποιος ήταν γεμάτος προβλήματα για εκείνον.

Οδήγηση – Σχεδίαση

5,303 km, 9 δεξιές και 7 αριστερές στροφές. Ο γύρος ξεκινά με την ευθεία εκκίνησης-τερματισμού, που δεν είναι από τις μεγαλύτερες στο πρόγραμμα των αγώνων. Η 1η στροφή φέρνει τα πρώτα φρένα, και από 7η σχέση οι οδηγοί κατεβάζουν σε 3η. Συνήθως οι τελικές δεν ξεπερνούν τα 310km/h και η είσοδος στην πρώτη στροφή γίνεται στα 145 - 150 km/h. Σκοπός είναι να διατηρηθεί η φόρα για την έξοδο, γιατί συχνά η επόμενη ευθεία είναι πιό σημαντική και από την πρώτη, ειδικά σε μονομαχίες. Με ψηλά τις στροφές, λοιπόν, οι οδηγοί περνούν το chicane, βγαίνοντας οριακά στον δεξί τοίχο. Διαγώνια πορεία για τοποθέτηση πριν τη σφιχτή στροφή 3. Το σημείο φρεναρίσματος είναι "κρυμένο" στις σκιές των δέντρων και είναι εύκολο οι οδηγοί να πατήσουν λίγο έξω τον αριστερό τροχό, καθώς προσπαθούν να πάρουν όσο περισσότερη φορά μπορούν. 2η σχέση και 90 km/h, με την έξοδο να οδηγεί αμέσως διαγώνια απέναντι και να απαιτεί ισορροπία στο γκάζι για την αποφυγή γλιστριμάτων και ταυτόχρονα τη μέγιστη επιτάχυνση. Με το που πιάνεται η δεξιά πλευρά αμέσως οι οδηγοί στρίβουν αριστερά, για την γρήγορη στροφή 4, που παίρνουν με 3η σχέση και 150 km/h, προσπαθώντας να βρουν την ιδανική λεπτή γραμμή που ελαχιστοποιεί τις αναπηδήσεις. Επιτάχυνση για τη δεξιά στροφή 5, που δοκιμάζει μονοθέσια και οδηγούς, καθώς οριακά οδηγείται με τέρμα το γκάζι σε ιδανικές συνθήκες. Απαιτείται καλό timing για τον turn in και σωστή κλίση στο τιμόνι.

Η επόμενη σφιχτή δεξιά θυμίζει λίγο τη στροφή 3, αφού και πάλι υπάρχει πρόβλημα με τις σκιές, με επιπρόσθετη αυτή τη φορά τη δυσκολία ότι η ζώνη φρεναρίσματος είναι σχεδόν όλη σε καμπύλη, αντίρροπη της επερχόμενης στροφής. Ιδανικά οδηγείται με 3η σχέση, αν και μερικοί οδηγοί αναγκάζονται σε 2η, ειδικά αν το παρακάνουν στην είσοδο και πρέπει να "μαζέψουν" το μονοθέσιο μετά την κορυφή. Επιτάχυνση και νέο σημείο για προσπέραση, στα φρένα της στροφής 9, που είναι πιό έντονα απ'ότι αρχικά μπορεί κάποιος να υποθέτει, αφού το απέναντι κερμπ έρχεται γρήγορα κατά πάνω σου και η μέτρια πρόσφυση στην έξοδο σε φέρνει... γρήγορα στον τοίχο. 3η σχέση και διατήρηση της φόρας και των στροφών του κινητήρα, με σκοπό τη μέγιστη τελική ταχύτητα στο κομμάτι μέχρι τη στροφή 11. Διαγώνια κίνηση, με τη διαγράμμιση των λωρίδων να ξεδιπλώνεται μπροστά από τα μονοθέσια κατά την εγκάρσια κίνησή τους στο οδόστρωμα.

Ερχόμαστε στο εντυπωσιακότερο σημείο της πίστας, το σύμπλεγμα των στροφών 11 και 12. Πρόκειται για ένα πολύ γρήγορο chicane, που απαιτεί άψογη τοποθέτηση στην είσοδο, όσο γίνεται πιό κοντά στον τοίχο δεξιά, επιλογή του σημείου στροφής, άφημα στο γκάζι όσο πρέπει και ξανά τίναγμα του τιμονιού και σωστή επάνοδο στο γκάζι, ώστε να διατηρηθεί η υψηλότερη δυνατή μέση ταχύτητα. Το σύμπλεγμα οδηγείται με 6η ταχύτητα και ίσως κατέβασμα σε 5η πριν την έξοδο, με κύριο στόχο τη φόρα στο τέλος, ώστε να προκύψει η μέγιστη τελική ταχύτητα στη μικρή ευθεία που ακολουθεί. Κατέβασμα σε 3η σχέση και 140km/h από τα 300km/h, με τους οδηγούς να καρφώνουν τα μονοθέσια στη γραμμή που θα τους κρατήσει με ζωντανό τον κινητήρα. Αμέσως ακολουθεί και πάλι δεξιά στροφή με λίγο υψηλότερη ταχύτητα, απαιτώντας καλή έξοδο από την προηγούμενη για να γίνει η είσοδος με την κατάλληλη φόρα. Χωρίς να προλαβαίνουν να χαλαρώσουν οι οδηγοί, πέφτουν πάλι στα φρένα, αυτή τη φορά για την πολύ αργή αριστερή στροφή 15, όπου οι ταχύτητες πέφτουν και τα 80km/h, με 2η σχέση. Για την τελευταία στροφή οι οδηγοί έχουν διαφορετικές επιλογές, όμως κύριος στόχος είναι να μη γλιστρήσει το μονοθέσιο και χαθεί πολύτιμη φόρα για την ευθεία. Μερικοί ανοίγουν αριστερά για μια κλασική γραμμή εξόδου, άλλοι εμπιστεύονται περισσότερο την καλύτερη πρόσφυση που προσφέρει το εσωτερικό και επιπλέον δεν θέλουν να "ξοδέψουν" απόσταση για να κινηθούν διαγώνια απέναντι, οπότε μένουν κάπου στη μέση πριν στρίψουν. Γενικά είναι στροφή 3ης και 4ης σχέσης, με μικρές αναπηδήσεις μέσα στη στροφή και στην έξοδο, που τα τελευταία χρόνια έχει εξομαλυνθεί αρκετά.

Γενικά: φόρα, φόρα, φόρα. Το Albert Park θέλει ρυθμό και οι στροφές δεν οδηγούνται σα μεμονωμένες. Η τεχνική των μικρών τιναγμάτων (flick) είναι δημοφιλής σε αρκετούς οδηγούς, κυρίως λόγω των γωνιών των στροφών, που είναι πολύ κοντά στις 90 μοίρες, με αρκετά μικρή ακτίνα. Το οδόστρωμα αλλάζει πολύ κατά τη διάρκεια του τριημέρου όσον αφορά στην πρόσφυση, αφού η πίστα δεν χρησιμοποιείται για αγώνες τον υπόλοιπο καιρό, οπότε τα μικρά "καρτίσια" γλιστρίματα είναι στο ημερήσιο πρόγραμμα. We like!

Απαιτήσεις Οδηγού - Μονοθεσίου

Η πίστα της Μελβούρνης αποτελείται από δρόμους της πόλης, κι έτσι τουλάχιστον αρχικά οι τιμές πρόσφυσης είναι αρκετά χαμηλές, με το οδόστρωμα να είναι ιδιαίτερα ολισθηρό και η γενικότερη αίσθηση της πίστας να βελτιώνεται όσο εκείνη "στρώνεται" με λάστιχο. Το 60% του γύρου είναι με πατημένο το γκάζι στο τέρμα και αυτό εξηγεί την υψηλή μέση ωριαία ταχύτητα στην οποία κινούνται τα μονοθέσια.
Τα φρένα καταπονούνται ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη πίστα με σημαντική να είναι επίσης και η σωστή λειτουργία των ψυγείων για την απροβλημάτιστη λειτουργία του κινητήρα. Το προσπέρασμα δεν είναι εύκολη υπόθεση στη συγκεκριμένη πίστα, αφού οι στροφές διαδέχονται οι μία την άλλη και οι ευθείας δεν είναι αρκετά μεγάλες. Με κατάλληλη προετοιμασία, όμως, σχεδόν σε όλες τις στροφές με έντονα φρένα μπορεί να γίνει -κι έχει γίνει στο παρελθόν- προσπέρασμα.

Κλείνοντας, θα θέλαμα να επισημάνουμε, πως γνώμη μας -εδω στο F1Grip- είναι πως η συγκεκριμένη πίστα, προσφέρεται όσο καμία άλλη (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) για την έναρξη του παγκοσμίου πρωταθλήματος, μιλώντας βεβαία κυρίως, από την εικαστική πλευρά του θέματος. Οι εικόνες του πάρκου και των χρωμάτων που επικρατούν γύρω από τη διαδρομή, μας βάζει σιγά στο ρυθμό του νέου πρωταθλήματος, κάνοντας μας να ξεχάσουμε -έστω και λίγο- τα όσα δυσάρεστα συμβαίνουν γύρω μας, ειδικά αυτόν τον καιρό. Το πρωϊνό ξύπνημα, δε, (ή... το σερί ξενύχτι) υπήρξε για πολλούς από εμάς ο παραδοσιακός τρόπος να ξεκινήσει ένα πρωτάθλημα και το απολαβάναμε δεόντος!

Καλό μας πρωτάθλημα λοιπόν !